Uit de maat

Sneeuw
En nog meer
Sneeuw
Het bevriest, smelt en bevriest

Wij zijn er
Mentaal niet meer op
Voorbereid

Social media, de kranten, de NOS
Mensen op straat
‘Ontploffen’
‘Iedereen’ vindt er wat van
En ziet ergens een schuldige
Van al het ontstane ongemak

Ik kan mij niet aan het idee
Onttrekken
Dat we er niet – meer?
Tegen kunnen als zaken
Anders lopen dan gepland
We onszelf vastzetten in de
Eigen behoeften
Die we nú
Vervuld willen en
Met minder willen we
Geen genoegen nemen

Achter deze eerste gedachte
Zie ik iets nog
Essentiëlers
Doorschemeren

Een gemeenschappelijke
Harde schreeuw om
Mede-Menselijkheid
Om hulp en aandacht
Een goed gesprek
Een arm om iemand heen
Begrip

Hoe doe jij dat?
Wanneer je geconfronteerd wordt
Met zaken
Die anders lopen dan
Gewild
Neem jij de tijd
Om het gesprek aan te gaan
De worsteling van de ander
Te zien
En heb jij het vermogen de schuldvraag
Achter je te laten?